Voorafgaand aan de reis zijn meerdere laptops klaargemaakt om uit te delen aan gezinnen met kinderen. Zo kunnen zij online onderwijs volgen, iets wat voor veel kinderen onmogelijk is geworden door de oorlog. Maandenlang geen school heeft een enorme impact op hun toekomst.
Daarnaast zijn er honderden armbandjes gemaakt voor kinderen in Oekraïne. Na dagen hard werken mocht het resultaat er zijn. We zijn diep dankbaar voor alle mensen die hebben geholpen met het inzamelen van spullen en het inladen van de bus.
Op 29 april vertrokken we met drie personen richting Oekraïne. Onderweg kwamen we een transport tegen van Hope4Ukraine met drie Nederlandse ambulances die worden gedoneerd aan legerunits om gewonde soldaten te vervoeren.
Na ongeveer 24 uur rijden arriveerden we in Rivne. Nog geen kwartier na aankomst ging het luchtalarm af. Een uur lang. Er gebeurde niets, maar het besef was direct weer voelbaar: de oorlog is hier dagelijkse realiteit.
In Rivne hadden we een eerste gesprek met Serhii. Hij vertelde over de enorme impact van de oorlog op gezinnen en gemeenschappen.
Op 1 mei lunchten we met Yuliia, die we vorig jaar hielpen met schoolmeubilair voor schuilkelders in Chernihiv. Tot op de dag van vandaag spreken scholen daar over de hulp van vorig jaar. Kinderen maken dagelijks gebruik van het meubilair dat toen werd geleverd.
In Nederland komen binnenkort drie volle vrachtwagens met schoolmeubilair beschikbaar. Het materiaal is gratis, maar de transportkosten zijn momenteel te hoog. Samen met Yuliia bespraken we nieuwe plannen voor de toekomst.
Op pleinen en velden worden gevallen soldaten herdacht. Het aantal vlaggetjes groeit iedere dag. Het is een confronterend beeld.
Later die dag spraken we met Kostiantyn van het Ministerie van Sociale Zaken. Daarna deelden we een maaltijd met zijn gezin en sloten we de dag af in het hotel.
Op 2 mei bezochten we Irpin. Daar spraken we met Volodomyr, secretaris van de Unie van Evangelische Baptisten van Oekraïne. Stichting Metadidomi werkt nauw samen met deze kerken.
We spraken over het idee om een revalidatieplek te creëren voor gewonde soldaten. Niet alleen lichamelijk herstel, maar vooral herstel van relaties, identiteit en hoop. Veel mensen worstelen met trauma en zien het nut van het leven niet meer.
Op 3 mei reisden we naar Zhytomyr, waar we Iryna en Sasha ontmoetten. Iryna leidt een vrijwilligersorganisatie die mensen helpt aan de onderkant van de samenleving: daklozen, verslaafden, ouderen, gehandicapten.
Samen bezochten we verschillende mensen. Twee zussen van 87 en 88 jaar wonen alleen. Hun broer van 85 helpt hen dagelijks. Ze waren intens dankbaar voor de hulp en het bezoek.
We ontmoetten ook een vader die zijn vrouw verloor en alleen zorgt voor drie kinderen. Zijn omstandigheden zijn minimaal, maar hij wordt wekelijks ondersteund door Iryna.
Later bezochten we het bejaardentehuis van Marina en haar moeder. Ze willen graag meer mensen helpen, maar zijn volledig afhankelijk van donaties. We onderzoeken de mogelijkheid om extra opvangplekken te creëren met tijdelijke shelters.
Op 4 mei maakten we computers klaar voor een school. Ondanks relatieve rust gingen in Kyiv en Zhytomyr meerdere keren per dag luchtalarmen af.
Die avond maakten we samen met jongeren uit de kerk tasjes met speelgoed en boekjes voor kinderen nabij de frontlinie. Samen zingen, bidden en lachen schept een diepe verbondenheid.
Tijdens de dodenherdenking stonden we stil bij de slachtoffers van oorlog. Voor sommigen is het verlies nog rauw en persoonlijk. Het was een intense en indrukwekkende avond.
Op 5 mei werd Pasen gevierd. Zelfs in oorlogstijd klinkt de boodschap van hoop. Na de dienst werden boodschappentassen gevuld om uit te delen. Op de tassen stond een boodschap uit Lukas 6:31.
Op 6 mei ontmoetten we Oksana en Ruslan. Met hen bezochten we gebieden waar de verwoesting zichtbaar is. Kapotte wegen, beschadigde huizen, overvolle begraafplaatsen.
Op 8 mei deelden we voedselpakketten en laptops uit in verschillende dorpen. We ontmoetten een ontmijningsdienst uit Zwitserland die vertelde hoe extreem de situatie is.
We bezochten een bejaardentehuis nabij Charkiv. De bewoners leven in onzekerheid. We proberen een alternatieve opvangplek te realiseren.
Op 9 mei haalden we verschillende vluchtelingen op die met ons mee naar Nederland reisden. Mensen die alles moesten achterlaten en een onzekere toekomst tegemoet gaan.
Op 10 mei bereikten we na een lange reis de grens met Polen. Na uren wachten kwamen we uiteindelijk veilig terug in Nederland.
